Wisseling van de wacht

Komende dinsdag is het dan zover. Tijdens de raadsvergadering zal ik worden beëdigd als gemeenteraadslid in Amersfoort. Hoewel ik hier naar uitkijk, heb ik een paar grote schoenen te vullen als vervanger van Sylvia Kesler, iemand die is gepokt en gemazeld in de Amersfoortse politiek en die een groot netwerk heeft. Binnen de fractie hebben we de onderwerpen echter opnieuw verdeeld, dus ik heb een andere portefeuille dan Sylvia had. De hoofdmoot van wat ik in Amersfoort ga oppakken, ligt op het gebied van ruimtelijke ordening en verkeer.

Als je zoals ik nu halverwege een raadsperiode invalt voor iemand die is weggevallen, beleef je het installeren als raadslid heel anders dan wanneer je met een aantal anderen tegelijk na verkiezingen als nieuw raadslid aantreedt. Een aantal weken geleden kreeg ik al een brief thuis dat ik was aangesteld als raadslid. Bij de brief een vijftal formulieren dat ik moest invullen. Het terugdringen van de papierberg is hier nog niet doorgedrongen. En ik werd verzocht een uittreksel van de gemeentelijke basisadministratie in te leveren. Dat was dus een kwestie van bij het ene loket ophalen en bij het andere loket inleveren. Niet echt efficiënt allemaal, maar goed, je doet het wel ergens voor. Het is belangrijker dat dingen die vaker gebeuren, zoals het aanvragen van een paspoort, goed, gemakkelijk en snel door de gemeente worden geregeld.

Uiteraard heeft het feit dat ik raadslid wordt, ook zijn gevolgen voor dit weblog. Van nu af aan zal ik de helft van mijn tijd met de politiek bezig zijn en de helft met mijn werk als vertaler, redacteur en schrijver. En zal ik naar verwachting weer vaker op dit weblog publiceren. Afgelopen jaar was het stil, mede door mijn verhuizing naar Vathorst, maar we kunnen er weer tegenaan!

Tot ziens dus op deze plek!

Feiten over UMTS

Volgende week wordt er in de gemeenteraad van Amersfoort gesproken over UMTS-masten. Plaatselijke partij BPA en de SP zijn ongerust over de UMTS-straling. Zij willen onder andere dat de gemeente niet meewerkt aan vergunningen voor hoge masten, en dat zij bekend maakt waar nieuwe masten zijn gepland. Uiteraard is het een loffelijk streven mensen zo min mogelijk aan schadelijke invloeden bloot te stellen. Maar is het niet een even loffelijk streven je daarbij op feiten te baseren? Een paar technische feitjes over UMTS:

1) UMTS-masten zijn zo ontworpen, dat deze hun straling zoveel mogelijk horizontaal uitzenden. Dat betekent dat de straling het sterkst is naast de antenne, en het zwakst onder en boven de antenne. Met andere woorden: als je een school zoveel mogelijk buiten het veld wilt houden, maar wel een landelijke dekking van UMTS wilt, dan plaats je die antenne bovenop de school, en niet een stuk verderop.
2) UMTS-straling is niet wezenlijk anders dan de straling van GSM-masten, mobiele telefoons, thuisnetwerken en draadloze internetverbindingen. Dit maakt het erg moeilijk om onderzoek te doen naar de invloed van alleen UMTS-straling, omdat iedereen dagelijks aan veel sterkere, gelijksoortige straling wordt blootgesteld.
3) Mobiele telefoons zenden dezelfde straling uit als de masten voor deze telefoons. Ook als je niet aan het bellen bent. Hierdoor houden ze verbinding met de masten. Hoe verder weg de mast, hoe sterker het mobieltje moet stralen. Daarnaast is het zo, dat de sterkte van de straling van de mast kwadratisch afneemt met de afstand. Met andere woorden: als je 2 meter van een mast af bent, ontvang je 4 keer minder straling dan wanneer je op 1 meter staat. Op 100 meter is de straling 10.000 keer minder. Wat wil ik hiermee zeggen? Eenvoudig: je krijgt veel meer straling van je mobieltje dan van de zendmast!

Daarnaast zijn er nog enkele politieke feiten die meespelen, en die erg belangrijk zijn voor de gemeente. De gemeente heeft namelijk alleen wat te zeggen over plaatsing op de eigen grond, en over de plaatsing van hoge masten. Er zijn nu drie scenario’s denkbaar voor de gemeente:

1) De gemeente verbiedt plaatsing op de eigen grond. Omdat de woningbouwcorporaties ook niet op hun flats plaatsen, wordt hierdoor de keuze dun voor de providers. Het gevolg: de providers moeten met hun mastennetwerk om de verboden gebieden heen slalommen, waardoor er meer masten geplaatst worden, en de stralingsbelasting voor de Amersfoorters hoger wordt (immers: de masten stralen vooral horizontaal, en dus recht van de zijkant de “beschermde” gebieden in).
2) De gemeente geeft geen vergunningen voor hoge masten. Omdat de providers echter vrij zijn in het plaatsen van kleine masten, betekent dit dat elke grote mast wordt vervangen door een aantal kleine masten. Meer masten, die lager bij de grond staan, betekent meer straling voor de Amersfoorters.
3) De gemeente werpt geen belemmeringen op, maar eist een optimaal ingedeeld netwerk, met zo min mogelijk masten. Gevolg: een regelmatig patroon van masten in de stad, minder masten, en dus minder straling.

Ik wens alle partijen alle wijsheid toe, ook BPA en SP. Een volgende keer zal ik ingaan op de schadelijkheid van UMTS en de invloed van UMTS op mensen.

Voorstel BPA en SP

Beter een verre buur...

De wereld is tegenwoordig een dorp, al doet het soms meer aan een mierenhoop denken. Dankzij Hyves, CU2, MSN en andere internetdiensten maakt iedereen gemakkelijk verre vrienden om mee te kletsen, achter de computer bij uit te huilen, en wat al niet meer. Heel sociaal, maar met weinig praktisch nut. Veel mensen hebben voor hulp meer baat bij een goede buur.
Graag wil ik een website onder de aandacht brengen voor goede, verre buren: http://www.nabuur.nl/, waar mijn schoonzus mij onlangs op attendeerde. Op deze website kan je heel praktisch de handen uit de mouwen steken voor mensen die jouw vaardigheden goed kunnen gebruiken. Bijvoorbeeld om te helpen met subsidieaanvragen voor een kinderziekenhuis in een Afrikaans dorp. Of om afnemers te vinden voor biologische boeren in India. Ideaal vrijwilligerswerk voor de homo informaticus. En typisch iets voor de gemiddelde GroenLinkser, trouwens.
Aardig is, dat de website ook een eigen community heeft, waardoor je contact kunt krijgen met andere vrijwilligers en met vertegenwoordigers van dorpen in ontwikkelingslanden. Dus toch ook een klein beetje Hyves…

Centenkwesties

In 2002, ik was net de kersverse fractievoorzitter voor een kersverse afdeling van Groenlinks in de gemeenteraad van Capelle, zat het toenmalige nieuwe college in zwaar weer. Er moest worden bezuinigd, en dat zou men weten ook. Er werd écht op de centen gekeken. Enkele sportverenigingen werden bijvoorbeeld met een paar duizend euro gekort, wat als aparte bezuinigingen werd opgevoerd. Dè manier om een volle raadstribune te krijgen. En als we dan toch aan het knijpen zijn, dacht het college, dan de raad zelf ook maar. Men verzocht de raadsleden 10% van hun vergoeding in te leveren. Niet erg zinnig, want het levert niet veel op (de raadsvergoeding in Capelle is zo’n 16000 euro per jaar), maar ik denk dat ze het wel leuk vonden staan.
Groot was de consternatie, toen ik prompt met een motie kwam, waarin het college op haar beurt werd verzocht van 10% van het salaris af te zien! Het salaris van een wethouder of een burgemeester is aanzienlijk hoger, maar verlagen, nee, dat was ondenkbaar. Zelfs mijn mede-GroenLinks-raadslid stemde tegen. Alleen de fractievoorzitter van de plaatselijke politieke partij stemde met me mee.
Dat soort centenkwesties doet het altijd wel goed, wat publieke verontwaardiging betreft. Amersfoort heeft het dit jaar ook gehad: de verbouwing van de collegekamer die 150.000 euro kostte, en nu de verbouwing van de raadszaal, voor 500.000 euro. Het blijkt in elk geval dat dit college meer geld voor haar raad over heeft dan dat andere college toendertijd.
De SP ageert tegen beide verbouwingen, maar met weinig succes. Het college meldt gortdroog, dat het nu eenmaal noodzakelijke uitgaven zijn (het college had een crisiscentrum nodig, de collegekamer moet representabel zijn, en de raadszaal en het meubilair erin stammen uit de jaren zeventig). Misschien hebben ze wel gelijk, maar het komt in elk geval over als erg veel geld voor een kamer en een zaal - je kunt er drie huizen voor bouwen…
Gelukkig maar, dat Amersfoort niet streng hoeft te bezuinigen, zoals Capelle indertijd. Of zou dit college wel in de eigen buidel hebben getast?