Centenkwesties

In 2002, ik was net de kersverse fractievoorzitter voor een kersverse afdeling van Groenlinks in de gemeenteraad van Capelle, zat het toenmalige nieuwe college in zwaar weer. Er moest worden bezuinigd, en dat zou men weten ook. Er werd écht op de centen gekeken. Enkele sportverenigingen werden bijvoorbeeld met een paar duizend euro gekort, wat als aparte bezuinigingen werd opgevoerd. Dè manier om een volle raadstribune te krijgen. En als we dan toch aan het knijpen zijn, dacht het college, dan de raad zelf ook maar. Men verzocht de raadsleden 10% van hun vergoeding in te leveren. Niet erg zinnig, want het levert niet veel op (de raadsvergoeding in Capelle is zo’n 16000 euro per jaar), maar ik denk dat ze het wel leuk vonden staan.
Groot was de consternatie, toen ik prompt met een motie kwam, waarin het college op haar beurt werd verzocht van 10% van het salaris af te zien! Het salaris van een wethouder of een burgemeester is aanzienlijk hoger, maar verlagen, nee, dat was ondenkbaar. Zelfs mijn mede-GroenLinks-raadslid stemde tegen. Alleen de fractievoorzitter van de plaatselijke politieke partij stemde met me mee.
Dat soort centenkwesties doet het altijd wel goed, wat publieke verontwaardiging betreft. Amersfoort heeft het dit jaar ook gehad: de verbouwing van de collegekamer die 150.000 euro kostte, en nu de verbouwing van de raadszaal, voor 500.000 euro. Het blijkt in elk geval dat dit college meer geld voor haar raad over heeft dan dat andere college toendertijd.
De SP ageert tegen beide verbouwingen, maar met weinig succes. Het college meldt gortdroog, dat het nu eenmaal noodzakelijke uitgaven zijn (het college had een crisiscentrum nodig, de collegekamer moet representabel zijn, en de raadszaal en het meubilair erin stammen uit de jaren zeventig). Misschien hebben ze wel gelijk, maar het komt in elk geval over als erg veel geld voor een kamer en een zaal - je kunt er drie huizen voor bouwen…
Gelukkig maar, dat Amersfoort niet streng hoeft te bezuinigen, zoals Capelle indertijd. Of zou dit college wel in de eigen buidel hebben getast?

De dans rond de kadernota

In de ene gemeente heet het de voorjaarsnota, in de andere de kadernota, maar de opwinding eromheen is altijd hetzelfde. Het gaat dan ook om de belangrijkste nota van de gemeenteraad: het begrotingsstuk waarin het beleid voor het komende jaar wordt uitgezet, en waarin dus ook het geld wordt verdeeld.
Mijn oude woonplaats, Capelle, heeft vaak een moeizame begroting. De stad is op modder gebouwd en zakt elk jaar een decimeter dieper weg. Het ophogen kost handenvol geld, en dus is er minder over voor andere zaken die een voorstadje van Rotterdam nodig heeft. De voorjaarsnota is vaak de aanzet tot een halve volksopstand, vanwege alle bezuinigingen. GroenLinks zat er in mijn tijd in de oppositie, en wist van daaruit met goede voorstellen en argumenten vaak toch veel te bereiken.
Hoe anders is het in Amersfoort! Overschot op overschot is er te verdelen. De toon in de raadszaal is er echter niet minder grimmig door. Amersfoort heeft een brede coalitie, waar ook GroenLinks deel van uitmaakt, waardoor alleen enkele protestpartijen buiten de boot zijn gevallen. En dan is het bovendien als de financiële wind meezit moeilijk om op beleid oppositie te voeren. Het college hoeft immers niet te bezuinigen, en kan in relatieve weelde uitkiezen aan welke probleemgebieden ze meer geld gaat uitgeven. Dus zoekt men het in verdachtmakingen (psst… psst… GroenLinks wil het natuurgebied naast uw huis volbouwen!) of onmogelijke plannen die leuk klinken, en waarover men mooi lawaai kan maken als ze dus niet uitgevoerd worden.
Laten we hopen, dat we de komende weken ook kwaliteits-oppositie te zien krijgen, want daar is iedereen meer bij gebaat: zowel oppositie als coalitie, en, belangrijker: de mensen om wie het allemaal gaat!